Devilman Crybaby

نقد انیمه Devilman Crybaby

Devilman Crybaby از همان ابتدا با سبک بصری عجیب، رنگ‌های تند و انیمیشن غیرمعمولش باعث می‌شود کمی پس بزنی و با خودت بگویی: «این دیگه چیه؟» اما همین ظاهر متفاوت، مقدمه‌ای است برای ورود به دنیایی پر از آشوب، موسیقی الکترونیک خیره‌کننده و روایت احساسی سنگین.

موسیقی و فضاسازی بصری

یکی از لحظه‌هایی که نگاه من را نسبت به سری تغییر داد، سکانس باشگاه بود؛ صحنه‌ای که ریتم، نورپردازی، رنگ‌ها و موسیقی با هم ترکیب می‌شوند و فضایی بی‌نظیر می‌سازند. موسیقی متن در کل سری فوق‌العاده است و هر بار که شروع می‌شود، انگار ضربان قلبت با بیت آهنگ هماهنگ می‌شود.

پایان غیرقابل فراموش

اما جایی که سری واقعاً خودش را نشان می‌دهد، بخش پایانی داستان است. روایت به‌تدریج وارد لایه‌های عمیق‌تر می‌شود و وقتی به اوج می‌رسد، ضربه‌ی احساسی آن غیرقابل انکار است. پایان انیمه مرا کاملاً در هم شکست؛ لحظه‌ای که قسمت آخر تمام شد، اشکم بند نمی‌آمد.

«تجربه‌ای متفاوت، شدید، سنگین و فراموش‌نشدنی»