Elfen Lied

«Elfen Lied» جزو آن انیمه‌هایی است که اگر اوایل مسیر انیمه‌دیدنت سراغش رفته باشی، احتمالاً برای همیشه روی ذهنت اثر گذاشته. این سری بدون هیچ مقدمه‌ای تو را پرت می‌کند وسط خشونت، ترس و آشوب روانی، و خیلی زود مشخص می‌شود که قرار نیست با یک داستان راحت یا سرگرم‌کننده طرف باشی.

فضای انیمه به‌شدت آزاردهنده و سنگین است؛ نه فقط به‌خاطر صحنه‌های خشن، بلکه به‌خاطر حس عمیق تنهایی، طردشدگی و بی‌رحمی‌ای که در تمام داستان جریان دارد. شخصیت اصلی با قدرت‌های روانی‌اش یادآور همان تصویر آشنای «دختری با توانایی‌های ذهنی که هر جا می‌رود، ویرانی به‌جا می‌گذارد» است؛ اگر Red Alert 3 و کمپین Yuriko را بازی کرده باشی، دقیقاً می‌فهمی این فضا از کجا می‌آید. همان حس کنترل‌ناپذیر، همان آشوب خام و ترسناک.

«Elfen Lied» از آن آثاری نیست که بخواهی هر چند وقت یک‌بار دوباره ببینی. این انیمه می‌زند، می‌شکند و ردش را باقی می‌گذارد. شاید از نظر داستانی بی‌نقص نباشد، شاید بعضی بخش‌هایش افراطی به نظر برسد، اما تاثیرش انکارناپذیر است. مخصوصاً برای کسی که اوایل ورودش به دنیای انیمه با چنین فضایی مواجه شده.

در نهایت، این سری بیشتر از آنکه بخواهد خوشحال‌ت کند، می‌خواهد آزارت بدهد، و دقیقاً همین باعث می‌شود ماندگار شود. «Elfen Lied» یک تجربه‌ی تلخ، خشن و فراموش‌نشدنی است؛ انیمه‌ای که شاید دوستش داشته باشی، شاید ازش متنفر باشی، اما به‌سادگی نمی‌توانی فراموشش کنی.