High School DxD

همون انیمه‌ای که خیلی‌ها وانمود می‌کنن «فقط برای داستان» دیدنش، ولی خب… داستان هم داشت، قسم می‌خورم 😌

ببین، وقتی می‌گی یکی از ایمیلت اسمش rias.gremory هست، دیگه این سطح علاقه نیست، این سند رسمی عشقه. مهر شده، امضا شده، بایگانی شده برای نسل‌های بعد. این انیمه اون‌قدر اثر گذاشته که وارد زندگی دیجیتال آدم می‌شه و همون‌جا خونه می‌کنه.

DxD عمیق فلسفی نیست، قرار هم نبوده باشه. اومده که حالتو خوب کنه، بخندونه، یه ذره هیجان اضافه کنه و بعد با اعتمادبه‌نفس کامل بگه: «آره، من همینم که هستم.» و عجیب اینه که دقیقا به‌خاطر همین صداقتش جواب می‌ده.

کاراکترها، مخصوصا ریاس، عملا به نماد تبدیل شدن. طراحی‌ها، شخصیت‌پردازی اغراق‌شده، رابطه‌ها، قدرت‌ها، همه‌چی یه جوریه که تو ذهن می‌مونه. ایسّی هم اون پروتاگونیستیه که همزمان هم خنگه هم دوست‌داشتنی، هم می‌خوای بزنی تو سرش هم براش هورا بکشی. استعداد خاص انیمه‌های این سبکی هم همینه.

از یه جایی به بعد DxD شد مرجع. شد پایه‌ی خیلی از انیمه‌هایی که بعدش اومدن و گفتن «خب حالا ما هم یه چیزی شبیه این می‌سازیم.» پیشرو بود، جسور بود، و اصلا عذرخواهی هم نکرد بابت چیزی که هست.

جمع‌بندی خیلی رک: اگه دنبال انیمه‌ی فلسفیِ افسرده‌کننده‌ای، این نیست. اگه دنبال یه انیمه‌ی خوش‌ساخت، پرانرژی، بامزه و به‌شدت خاطره‌ساز هستی، دقیقا همینه. و وقتی اسم یه کاراکترش می‌ره تو ایمیل شخصی آدم، یعنی کارشو درست انجام داده 😏

DxD شاید شاهکار هنری نباشه، ولی شاهکار «حال خوب دادن» چرا.