Shimoneta

این انیمه رو اگه بخوام خیلی ساده توصیف کنم: شاهکار کثیف باهوش. و بله، این تعریف کاملاً حساب‌شده‌ست.

Shimoneta یه کمدی ساده‌ی جنسی نیست که فقط شوخی بی‌هدف بریزه وسط. این انیمه در اصل داره با سانسور، کنترل فرهنگی، و سرکوب کنجکاوی طبیعی نوجوان‌ها شوخی می‌کنه و اتفاقاً خیلی هم دقیق می‌زنه به هدف. دنیایی رو نشون می‌ده که توش حتی اشاره به مسائل جنسی جرم حساب می‌شه، و نتیجه؟ یه جامعه‌ی به‌شدت مصنوعی، خجالتی و عجیب‌غریب.

دلیل این‌که من این انیمه رو انقدر دوست دارم، خیلی شخصیه. یه حس عجیبی از دوران دبیرستان بهم می‌ده. همون دوران که همه‌چی ممنوع بود، همه کنجکاو بودن، و یه نفر همیشه پیدا می‌شد که نقش «رهبر روشنگری» رو بازی کنه. تو دنیای Shimoneta این نقش رو Ayame Kajou داره، و به‌شکل عجیبی یادآور خودم و بچه‌هاست.

همون حال‌وهوای توضیح دادن «چیزهایی که هیچ‌کس رسماً توضیح نمی‌ده» برای هم‌کلاسی‌ها. کنجکاوی خام، خنده، شیطنت، و اون حس کشف دنیایی که بزرگ‌ترها وانمود می‌کنن وجود نداره.

کاراکترها فوق‌العاده‌ان. Ayame همزمان دیوانه، باهوش و کاریزماتیکه. Anna Senpai؟ ظاهر معصوم، باطنی که بهتره درباره‌ش خیلی توضیح ندم، چون همه می‌دونن کدوم صحنه منظورمه… بله، همون صحنه‌ی معروف. هنوزم خنده‌داره. هنوزم غیرقابل‌باوره.

نکته‌ی مهم اینه که Shimoneta با وجود تمام شوخی‌های افراطی، یه پیام واضح داره: سرکوب آگاهی جواب نمی‌ده. هرچی بیشتر ممنوع کنی، کنجکاوی عجیب‌تر و خطرناک‌تر می‌شه. و این پیام رو با خنده‌ای می‌گه که هم آزاردهنده‌ست، هم صادق.

من این انیمه رو ۳–۴ بار دیدم، و هنوزم اگه دوباره ببینم، حوصله‌م سر نمی‌ره. چون فقط شوخی نیست، خاطره‌ست. یه یادآوری از اون دوران خام، خجالت‌آور، خنده‌دار و خیلی انسانی.

جمع‌بندی؟ Shimoneta پدر این سبک انیمه‌هاست. نه فقط به‌خاطر شوخی‌هاش، بلکه به‌خاطر این‌که می‌دونه چرا داره شوخی می‌کنه.