استیل بال ران

استیل بال ران: جایی که آراکی تصمیم گرفت «اسب» را از یک حیوان نجیب به ابزار ایجاد PTSD تبدیل کند

اگر تا امروز فکر می‌کردید JoJo's Bizarre Adventure صرفاً درباره چند جوان خوش‌تیپ با لباس‌هایی است که انگار از دل فشن‌ویک میلان و یک حمله عصبی همزمان بیرون آمده‌اند... تبریک می‌گویم، هنوز وارد Part 7 نشده‌اید. چون Steel Ball Run جایی است که هیروهیکو آراکی نشست پشت میز، یک لیوان قهوه خورد و گفت: «بیا وسترن، فلسفه، مسابقه اسب‌سواری، دین، سیاست، بدن انسان، و خشونت روانی را داخل مخلوط‌کن بریزیم.»

و نتیجه؟ شاهکار مطلق.

استیل بال ران داستان مسابقه‌ای عظیم در آمریکای قرن نوزدهم است؛ مسابقه‌ای که از یک سمت قاره تا سمت دیگر ادامه دارد. جایزه؟ پول هنگفت. اما مثل هر چیز دیگری در JoJo، قضیه بعد از حدود ۳ دقیقه از «مسابقه دوستانه» تبدیل می‌شود به:

• توطئه ملی
• قدرت‌های فراطبیعی
• بحران هویت
• مردانی که با توپ فلزی قوانین فیزیک را کتک می‌زنند

شخصیت‌های اصلی

مرکز داستان دو شخصیت افسانه‌ای‌اند: Johnny Joestar و Gyro Zeppeli. یکی نابغه‌ای شکست‌خورده که زندگی‌اش له شده، دیگری مردی با دندان‌های طلایی و انرژی یک استاد دانشگاه که همزمان می‌تواند شما را درمان کند یا استخوان‌هایتان را به اوریگامی تبدیل کند.

رابطه این دو؟ قله برادری در دنیای انیمه. نوعی دوستی که هم الهام‌بخش است، هم باعث می‌شود نیمه‌شب به سقف خیره شوید و به معنای زندگی فکر کنید. انسان‌ها برای پرداخت مالیات آفریده نشده‌اند ظاهراً، بلکه برای دویدن کنار دوستشان در بیابان با اسب ساخته شده‌اند.

چرا استیل بال ران این‌قدر خفن است؟

چون برخلاف خیلی از آثار شونن، این پارت فقط درباره «قوی‌تر شدن» نیست. درباره اراده است. درباره سقوط. درباره اینکه آیا آدم بعد از نابود شدن کامل، هنوز می‌تواند دوباره بلند شود یا نه.

و البته درباره این هم هست که آیا می‌شود با چرخاندن توپ فلزی، قوانین جهان را هک کرد یا خیر. پاسخ: بله. چون آراکی هر وقت بخواهد فیزیک را می‌زند کنار و می‌گوید «داستانم الان کول‌تر است.»

استندها؟ شاهکار. طراحی شخصیت‌ها؟ دیوانه‌کننده. فایت‌ها؟ بیشتر شبیه مسابقه شطرنج روانی‌اند تا دعوای ساده. و ویلن‌ها؟ خدا رحم کند.