Sword Art Online

این یکی جزو اولین انیمه‌هایی بود که دیدم و راستش همون اول با ایده‌اش قلابم کرد. یه مشت پلیر که میرن تو یه بازی آنلاین خفن و بعد یهو میفهمن خب تبریک، دیگه خروج نداریم. اگه بمیری، IRL هم خداحافظ. همینجا بود که مغزم گفت: اوکی، اینو باید دید.

کل داستان فصل اول یه جور Man vs Author حساب میشه. سازنده بازی تصمیم گرفته نقش خدا رو بازی کنه و پلیرها هم گفتن نه داداش، ما هنوز کوئست داریم. کرتو هم که طبق معمول یهویی تبدیل میشه به تک‌نفره‌ترین تک‌نفره تاریخ انیمه، سولو پلی میده، لِول آپ می‌کنه، همه رو نجات میده، عشق پیدا می‌کنه، دوباره می‌جنگه، خلاصه پکیج کامل قهرمان بودن.

فصل اول SAO واقعا حال‌و‌هوا داشت. هم استرس، هم هیجان، هم اون حس گیر افتادن تو یه دنیایی که قرار بوده فقط تفریح باشه. هر اپیزودش یه «خب الان چی میشه؟» داشت. اما فصل دوم… اممم… بد نبود، ولی یه کم زیادی کشش دادن. انگار گفتن چون فصل اول ترکوند، حالا هر چی هم بسازیم ملت می‌بینن. دیدیم، ولی خب با همون ذوق قبلی نه.

در کل SAO از اون انیمه‌هاست که حتی اگه الان با دید منتقدانه نگاهش کنی، باز هم نمی‌تونی منکر تاثیرش بشی. معروفه، بحث‌برانگیزه، کلی طرفدار داره و ایده‌اش هنوز هم جذابه. مخصوصا اگه گیمر باشی، یه جای کارت میگه «لعنتی، اگه خودم بودم چی؟»

جمع‌بندی خیلی ساده: فصل اول؟ پیشنهاد میشه 👌 فصل دوم؟ اگه حال داشتی ببین 😄 کل سری؟ قطعا جزو کلاسیک‌های دنیای انیمه حساب میشه، چه دوستش داشته باشی چه غر بزنی بهش.

این یکی هم رفت تو لیست خاطرات انیمه‌ای 👾