Tokyo Ghoul

«Tokyo Ghoul» برای خیلی‌ها یکی از اولین برخوردهای جدی با انیمه‌های تاریک و خشن بوده، و برای کسی که بعد از تجربه‌ای مثل Elfen Lied سراغش رفته، طبیعی است که بگوید: «خب، یکی دیگه از اینا؟ من هستم.»

این سری دنیایی را نشان می‌دهد که در ظاهر شبیه دنیای ماست، اما زیر پوستش موجوداتی زندگی می‌کنند که برای بقا مجبور به خوردن انسان‌ها هستند. همین تضاد ساده، پایه‌ی داستانی را می‌سازد که هم خشن است، هم احساسی، و هم تا حدی فلسفی.

فضای کافه، علاقه عجیب شخصیت‌ها به قهوه، و آن آرامش مصنوعی وسط یک دنیای خون‌آلود، یکی از نمادین‌ترین بخش‌های سری است و کمک می‌کند «Tokyo Ghoul» هویت بصری خاصی پیدا کند. از نظر خشونت، سری به اندازه‌ی Elfen Lied شوکه‌کننده نیست، اما همچنان فضای تاریک و سنگینی دارد که آن را در ذهن نگه می‌دارد.

شخصیت اصلی شاید برای همه قابل‌همذات‌پنداری نباشد؛ یک دانش‌آموز دبیرستانی که ناگهان وسط این جهنم پرت می‌شود و باید با هویت جدیدش کنار بیاید. این موضوع برای بعضی‌ها جذاب است و برای بعضی دیگر کمی آزاردهنده، اما بخشی از همان کلیشه‌ای است که سری روی آن بنا شده.

در نهایت، «Tokyo Ghoul» انیمه‌ای است که شاید بی‌نقص نباشد، اما به‌خاطر فضا، موسیقی، تم هویت و شهرتش، تبدیل به یکی از آثار ماندگار نسل خودش شده. انیمه‌ای که راحت فراموش نمی‌شود، حتی اگر همه‌ی بخش‌هایش دقیقاً باب میل نباشد.