Warhammer 40K

Warhammer 40K: جهانی که در آن جنگ فقط یک اتفاق نیست، بلکه وضعیت دائمی هستی است

وقتی اسم Warhammer 40,000: Dawn of War می‌آید، خیلی‌ها یاد یک RTS قدیمی می‌افتند. اما برای بعضی‌ها، این بازی دروازه ورود به یکی از دیوانه‌ترین، تاریک‌ترین و عظیم‌ترین جهان‌های علمی‌تخیلی تاریخ بود؛ جهانی که در آن «جنگ» فقط یک اتفاق نیست، بلکه وضعیت دائمی هستی است.

اولین برخورد با دنیای Warhammer 40,000 برای من در حدود ۱۱ سالگی و از طریق Dawn of War اتفاق افتاد؛ سنی که معمولاً آدم باید نگران امتحان ریاضی یا گم کردن مدادش باشد، نه اینکه با Space Marineها، Chaos Gods و آخرالزمان کهکشانی روبه‌رو شود. بازی فوق‌العاده بود، مأموریت‌ها یکی‌یکی جلو می‌رفتند، همه‌چیز عالی بود... تا رسید به مأموریت آخر.

و آن‌جا بود که ترس واقعی وارد میدان شد. مأموریت آخر هرگز بازی نشد. فضای داستان، اتمسفر تاریک و آن حس سنگین «Chaos is coming» برای یک پسر ۱۱ ساله زیادی واقعی بود. در نهایت، یکی از دوستان داستان پایان را تعریف کرد و تنها چیزی که در ذهن ماند این بود: «Villain گفت برمی‌گرده.»

و honestly این دقیقاً essence دنیای Warhammer 40K است. هیچ‌چیز واقعاً تمام نمی‌شود. شر همیشه پشت در ایستاده، کهکشان همیشه در حال سوختن است و انسان‌ها همچنان با ایمان، زره‌های چند تنی و مقدار خطرناکی fanatic energy سعی می‌کنند دوام بیاورند.

چرا Warhammer 40K اینقدر خفن است؟

دنیای Warhammer 40K فقط درباره جنگ نیست؛ درباره عظمت، سقوط، مذهب، جنون، قدرت و نابودی تمدن است. جهانی که در آن امید تقریباً یک شوخی محسوب می‌شود. و همین فضای over-the-top و تاریک باعث شده این مجموعه تبدیل به یکی از خاص‌ترین دنیاهای fiction شود.

کتاب‌های پیشنهادی برای شروع